Di 21’ê Hezîranê de, ji ber xwarbûna tewereya erdê, roj li Nîvgirava Bakurî digihîje pozîsyona xwe ya herî bilind a salê.
Di encamê de, dirêjahiya ronahiya rojê digihîje asta xwe ya herî zêde, lê şev di kurttirîn qonaxa xwe de ye.
Seranserî Kurdistanê li gelek bajaran, ronahiya rojê nêzîkî 15 demjimêran didome.
Lê belê, piştî vê dîrokê, roj dê hêdî hêdî kin bibe.
Pispor destnîşan dikin ku roja herî dirêj, ne hewce ye ku roja herî germ be.
Ji ber ku bejahî û derya germahiya ku ji rojê hatiye kişandin, ji bo demekê diparêzin û pileyên herî bilind bi gelemperî di tîrmeh û tebaxê de tên tomarkirin.
Bûyereke xwezayî ku bi sedsalan tê pîrozkirin
Roja havînê, ne tenê bûyereke astronomîk e.
Lê di heman demê de, di dîroka mirovahiyê de wekî yek ji kevntirîn kevneşopiyên çavdêrî û pîrozbahiyê tê hesibandin.
Her çendî şaristaniyên kevnar tevgerên rojê dişopandin da ku salnameyên xwe yên çandiniyê saz bikin, gelek civakan roja havînê weke sembola bereket, pirbûn û destpêkên nû didîtin.
Îro, hatina havînê bi rêya festîval û çalakiyên ku li seranserî cîhanê tên lidarxistin, berdewam dike û tê pîrozkirin.
Li gorî pisporan, rojvegera havînê nîşaneke têkiliya hezarsalên di navbera mirovahî û xwezayê de ye, her wiha meraqa me ya domdar a li ser çavdêriya ezmanan e.
21’ê hezîranê, ku wekî roja herî dirêj a salê tê naskirin, destpêka demsala havînê radigihîne û wekî bîranîneke kevneşopiyên temaşekirina li ezmanan e ku mirovahiyê bi sedsalan ew parastine.
Sibê, roj dê hinekî dirêjtir bi me re bimîne.
