Jiyanek li ser rêça koçberî û wasiyetê
Aram Tîgran (Aram Melîkyan) di sala 1934'an de li bajarê Qamişlo yê Rojavayê Kurdistanê ji dayik bû. Malbata wî di dema Fermana Ermeniyan a sala 1915'an de, bi alîkarî û parastina cîranên xwe yên Kurd ji herêma Amedê rizgar bibû û wekî penaber xwe gihandibû Sûriyeyê. Ev bûyer dibe bingeha çarenûsa hunerî ya Aram. Bavê wî, berî ku bimirî, wasiyeteke mezin li ser milê wî amade dike:
"Kurd bûn sedem ku em îro sax in. Heta ku tu sax bî, bi ziman û muzîka wan xizmetê ji çanda wan re bike."
Aram Tîgran ev wasiyet kir rêbaza jiyana xwe û di temenê piçûk de dest bi fêrbûna amûra cûmbûşê kir.
Dengê ku sînoran ruxand: Serdema radyoya Erîvanê
Di sala 1966'an de, Aram Tîgran tevî malbata xwe koçî paytexta Ermenistanê, bajarê Erîvanê bûn. Ev koçberî ji bo muzîka Kurdî bû destpêka serdemeke zêrîn. Tîgran di Beşa Kurdî ya Radyoya Erîvanê de dest bi xebatê kir û tam 18 salan li wir ma. Di demeke ku li Bakurê Kurdistanê û Tirkiyeyê zimanê Kurdî bi temamî qedexe bû, dengê cûmbûşê û kilamên Aram Tîgran di ser pêlan re sînor derbas kirin û bûn mêvanê her malekê. Wî bi şêwaza xwe ya taybet, muzîka klasîk a herêmî bi modernîzmê re girêda û bi sedan berhemên nemir mîna "Ay Dîlberê", "Şev Çû", "Zîlan" û "Diyarbekira Serîn" tomar kirin.
Mîrateke dewlemend a pirzimanî û polîtîkaya qedexeyan
Aram Tîgran ne tenê semboleke Kurdî bû, ew di heman demê de hunermendekî pirzimanî û pira biratiya gelên Rojhilata Navîn bû. Di arşîva wî ya dewlemend de nêzîkî 230 stranên Kurdî, 150 stranên Erebî, 30 stranên Ermenî, 10 stranên Sûriyanî û 8 stranên Yewnanî cih digirin. Piştî hilweşîna Yekîtiya Sovyetê, wî jiyana xwe li Ewropayê domand. Di 8'ê Tebaxa 2009'an de, li bajarê Atînayê ji ber nexweşiya dil çû ber dilovaniya Xwedê. Hunermend berî mirina xwe wasiyet kiribû ku li Amedê were veşartin, lê ji ber astengiyên siyasî yên hikûmeta Tirkiyeyê, destûr neda ku cenazeyê wî bînin axa bav û kalên wî. Li ser vê yekê, ew li Brukselê hat veşartin, lê hezkiriyên wî tûrikek ax ji Amedê birin û li ser gora wî reşandin.
