Cejna Qurbanê di cîhana Îslamî de yek ji rojên herî pîroz û biwate ye.
Ev cejna ku her sal di roja 10’an a meha Zulhicayê de dest pê dike, ne tenê wekî îbadetekê, lê wekî sembola herî mezin a fedakariya manewî, pişgiriya civakî û nêzîkbûna ji Xwedê tê dîtin.
Koka peyvê: Ji 'qurb' tê û wateya wê jî nêzîkbûn e
Wekî ku di zimanê Erebî de derbas dibe, navê vê cejnê ji koka “qurb” (nêzîkbûnê) tê.
Di bingeha felsefeya Îslamê de, qurbanîkirin ne tenê serjêkirina sewalan e.
Ew hewldana mirov a ji bo fedakirina daxwazên nefsî, berjewendiyên kesane û malê dinyayê ye.
Mirov bi vê fedakariyê re, hem di warê manewî de nêzî Xwedayê xwe dibe, hem jî ji ezeziyê dûr dikeve.
Çîroka dîrokî: Îmtîhana mezin a HZ. Îbrahîm û HZ. Îsmaîl
Bingeha Cejna Qurbanê xwe dispêre çîrokeke pir kevnar a olî ku di pirtûkên pîroz de cih digire.
Li gorî çîrokan:
Hz. Îbrahîm, di xewna xwe de dibîne ku divê kurê xwe Hz. Îsmaîl ji bo xatirê Xwedê bike qurban.
Dema ku Hz. Îbrahîm vê rewşê ji kurê xwe re vedibêje, Hz. Îsmaîl bi teslîmiyeteke mezin dibêje: "Bavo, tiştê ku ji te re hatiye fermankirin, bike."
Dema ku her du jî vê îmtîhana girîng a dilsoziyê qezenc dikin, Xwedê wekî xelat beranekî ji ezmanan dişîne û fermanê dide ku li şûna Îsmaîl, ew ajal were qurbankirin.
Ev bûyer, di dîroka baweriyê de wekî sembola teslîmiyet, sebir û dilovaniyê cih girtiye.
Cejna Qurbanê rasterast bi îbadeta hecê ve girêdayî ye
Her wiha Cejna Qurbanê rasterast bi îbadeta Hecê ve girêdayî ye.
Roja beriya cejnê, ango roja 9’an a Zulhicayê, wekî Roja Erefeyê tê naskirin.
Di vê rojê de bi milyonan misilman li çiyayê Erefatê dicivin, lavayan dikin û wekî rûmeteke pîroz her qonaxeke Hecê pêk tînin.
Roja din, bi hatina cejnê re, li seranserê cîhanê coş û şahiya cejnê dest pê dike.
Di jiyana îro de nexşeya civakî: Piştgirî û parvekirin
Bandora vê cejnê ya li civakê wiha ye:
Goştê qurbanê li sê beşan tê dabeşkirin: beşek ji bo malê, beşek ji bo mêvanan û beşa herî mezin jî ji bo hejar û hewcedaran.
Ev yek dibe sedem ku di vê rojê de ti kes bêpar neyê hiştin.
Cejn ew roj in ku kesên xeyidî (kesên ku bi hev re naaxivin) li hev tên, silav û serdanên mezinan tên kirin û pirên hezkirinê di navbera nifşan de tên avakirin.
Alîkariya ku di vê rojê de digihêje belengazan, hestê biratî û yekîtiya civakî xurttir dike.
Cejna Qurbanê, ji çîroka Hz. Îbrahîm a beriya hezarên salan heta roja me ya îro, peyameke wiha dide mirovahiyê:
"Heta ku hûn ji tiştên herî zêde jê hez dikin feda nekin, hûn nikarin bigihîjin wateya rastî ya qenciyê."
Ev roj, fersendek e ku mirov li xwe û li derdora xwe binêre û nirxên mirovahiyê hîn bêtir bilind bike.
